Het strand van Ses Salines vanaf de westkant, met de duinen en pijnbossen van het natuurpark erachter. Foto: UnFUG-Fabi, CC0 (Wikimedia Commons), uitsnede.
Wie op Ibiza landt, is er al bijna. Het vliegveld grenst aan de zoutpannen van Ses Salines, en daarachter ligt aan de zuidkust een lange boog van fijn zand met water dat van lichtgroen naar diepblauw verloopt. Spanjaarden zeggen Las Salinas, Ibicencos Platja de ses Salines of Platja de Migjorn. Het is een van de beroemdste stranden van Ibiza, bekend om zijn strandtenten en zijn publiek, maar ook een strand midden in een natuurpark, met een zoutbedrijf dat al eeuwen draait en een zeebodem die tot het werelderfgoed hoort.
Deze gids gaat over al die lagen: het zand en het water, het zout en de mensen die het oogstten, de lange juridische strijd om het gebied, de strandtenten, en hoe je er in 2026 het best komt.
Waar Ses Salines ligt
Het strand ligt in de gemeente Sant Josep de sa Talaia, aan de zuidpunt van het eiland. Volgens de officiële toeristische site van de Balearen is het vanaf Ibiza-stad zo’n elf kilometer over de weg; hemelsbreed is het ongeveer acht kilometer. Je rijdt via Sant Jordi de ses Salines en het dorpje Sant Francesc de s’Estany naar het zuiden, langs de zoutpannen, tot de weg bij de kust eindigt. Het vliegveld ligt op zo’n vier kilometer hemelsbreed.
De baai kijkt naar het zuiden. Aan de westkant ligt Sa Canal, met de laadsteiger van de zoutwinning; aan de oostkant loopt het strand uit in rotsen en een landtong die eindigt bij de Torre de ses Portes. Voor je op het water liggen de eilandjes van Es Freus, en op heldere dagen zie je het lage silhouet van Formentera. Aan de andere kant van die landtong ligt Es Cavallet, het buurstrand dat bij hetzelfde natuurpark hoort.
Anderhalve kilometer zand, duinen en savines
Volgens het Govern van de Balearen is het strand ongeveer 1.500 meter lang. Het zand is fijn en licht, en de bodem loopt heel geleidelijk af: op 25 meter uit de kust staat het water ongeveer 85 centimeter diep, op 50 meter zo’n 1,65 meter. Door de ligging op het zuiden komt de wind meestal van zee, en die is zwak tot matig. Volgens het Govern zijn er strandwachten en is het strand daardoor een veilige plek voor kinderen, zolang je de drukte van juli en augustus voor lief neemt.
Achter het zand ligt een duinsysteem met pijnbomen en savines, Fenicische jeneverbessen die hun wortels diep in het zand hebben geslagen. Die duinen zijn kwetsbaar en vallen onder de parkregels: buiten de looppaden en vlonders mag je er niet lopen. Aan de oostkant wordt de kust rotsig, met kleine inhammen en natuurlijke poeltjes tussen de stenen.
Posidonia: waarom het water zo helder is
Dat heldere water is geen toeval. Onder de oppervlakte liggen velden van Posidonia oceanica, een zeegras dat alleen in de Middellandse Zee groeit. Volgens het parkbestuur beslaat de zee ongeveer 85 procent van het beschermde gebied, en de posidoniavelden hier behoren tot de best bewaarde van de hele Middellandse Zee. Ze zijn goed voor de visstand, brengen zuurstof in het water, houden het schoon en helder en beschermen het strand tegen afkalving door de golven. Het zijn precies deze velden die in 1999 als natuurlijk onderdeel werden opgenomen in het UNESCO-werelderfgoed “Ibiza, biodiversiteit en cultuur”, samen met de vestingstad Dalt Vila, de necropolis van Puig des Molins en de Fenicische nederzetting van Sa Caleta.
Hoe oud die velden kunnen zijn, liet een internationaal onderzoeksteam in 2012 zien in het tijdschrift PLoS ONE. In zeegrasvelden rond de Balearen, onder meer bij Ibiza en Formentera, vonden de onderzoekers klonen die zich tot vijftien kilometer uitstrekken, en ze schatten dat sommige ervan duizenden jaren oud zijn. De bruine stroken bladeren die na een storm op het strand liggen, zijn dus geen vuil maar afgevallen blad van een levend organisme dat mogelijk al duizenden jaren groeit. Voor booteigenaren geldt in het park een duidelijke regel: ankeren op posidonia is verboden, alleen op zandbodem mag het.
Van Carthagers tot Salinera Española: het zout
De zoutpannen zijn de reden dat deze kust zijn naam draagt. Volgens het parkbestuur gaat de zoutwinning hier terug tot de tijd van de Carthagers, en in de middeleeuwen werd de verkoop van zout de belangrijkste inkomstenbron van de Universitat, het oude bestuur van het eiland. Het principe is eenvoudig: zeewater stroomt via kanalen de ondiepe bekkens in, de zon en de wind laten het verdampen, en wat overblijft is zout.
De moderne geschiedenis begint in 1871, toen de zoutpannen op een openbare veiling voor 1.162.062 peseta’s werden verkocht aan een Mallorcaans bedrijf. Daaruit groeide de firma die sinds maart 1898 Salinera Española heet en die de zoutpannen nog altijd exploiteert. Vanaf 1885 werden de bekkens herbouwd, kwamen er nieuwe kanalen en een klein spoorlijntje dat het zout naar de laadsteiger van Sa Canal bracht. De oogst ging daardoor van ongeveer 7.500 ton per jaar rond 1885 naar 55.000 ton in 1891. Tijdens de oogst, die zo’n drie maanden duurde, werkten er tot duizend dagloners, voor veel Ibicenco-gezinnen een belangrijke bijverdienste. Begin jaren vijftig werkten er nog ongeveer vijfhonderd man; vanaf 1955 namen nieuwe methoden en machines het meeste werk over.
In de eerste helft van de twintigste eeuw had Salinera Española zelfs vestigingen in Newfoundland en Calcutta, omdat zout onmisbaar was voor de visindustrie. Volgens het parkbestuur gaat nog altijd een groot deel van de productie naar Noord-Europa om kabeljauw te zouten; het bedrijf noemt Noorwegen, de Faeröer, IJsland en het Verenigd Koninkrijk. In 2013 meldde Última Hora een productie van 40.000 tot 50.000 ton per jaar, met een oogst die in september begint. Het bezoekerscentrum van het park naast het kerkje van Sant Francesc de s’Estany vertelt het verhaal van het zout en van het zware handwerk van generaties zoutwerkers.
Van reservaat naar natuurpark: een lange strijd
Vaak lees je dat Ses Salines “sinds 1995 beschermd” is. Dat klopt maar half. Volgens het parkbestuur zijn er sinds de jaren zeventig, gedragen door een aanhoudende burgerbeweging, telkens pogingen gedaan om het gebied te beschermen tegen toerisme en bebouwing. De Balearische wet 1/1991 van 30 januari maakte het tot beschermd natuurgebied (ANEI), maar al in december 1992 zwakte een nieuwe wet die bescherming weer af. Op 28 mei 1993 gaf de Spaanse ministerraad toestemming om het gebied op te nemen in de Ramsar-lijst van internationaal belangrijke wetlands.
Daarna greep Madrid in. De Spaanse staatswet 26/1995 van 31 juli verklaarde de zoutpannen van Ibiza en Formentera en de eilandjes van Es Freus tot natuurreservaat. Het Balearische parlement en de regering gingen in oktober 1995 in beroep bij het Grondwettelijk Hof, niet tegen de bescherming zelf, maar omdat volgens hen alleen de regio mocht bepalen welke natuur beschermd werd. Het parlement besloot op 20 mei 1997 dat er een natuurpark moest komen, en dat werd de Llei 17/2001 van 19 december, die het Parc Natural de ses Salines d’Eivissa i Formentera instelde en de grenzen uitbreidde met de waardevolle posidoniavelden. Vier maanden later, op 25 april 2002, verklaarde het Grondwettelijk Hof de staatswet van 1995 inderdaad ongrondwettig en nietig. Omdat de regionale wet toen al gold, bleef het gebied beschermd.
Het resultaat is het grootste beschermde natuurgebied van de Pitiusen, met volgens de Balearische regering ongeveer 2.750 hectare land en ruim 14.000 hectare zee. Het beheerplan dat de dagelijkse regels vastlegt, dateert van 2005 (Decreet 132/2005), en de Balearische regering is inmiddels een procedure gestart voor een nieuw ordeningsplan voor de natuurlijke hulpbronnen van het park.
Sa Trinxa, Jockey Club en de strandtenten
De bekendste naam op het strand is Sa Trinxa, aan de oostkant van de baai. Volgens de eigen website werd de strandtent in 1980 opgericht door Nito, als klein toevluchtsoord aan zee, en verwijst de naam naar de begroeiing rond het strand. Kenmerkend is de smalle houten loopplank die vanaf de rotsen voor de zaak de zee in loopt, en Sa Trinxa heeft twee Soletes van de Spaanse Repsol-gids. Decennialang was het ook een muziekplek, met Jon Sa Trinxa als vaste dj. Daar kwam in juni 2025 een eind aan: na een herinnering van het Balearische departement voor landbouw, visserij en natuur aan het beheerplan uit 2005, dat feesten, concerten en evenementen in het park verbiedt, schortte Sa Trinxa de dj-sessies op. Achtergrondmuziek mag nog wel. Een petitie om het besluit terug te draaien kreeg ruim tweeduizend handtekeningen; of er later iets verandert, is bij het schrijven niet bekend.
Een paar honderd meter naar het westen ligt Jockey Club, dat zichzelf sinds 1993 een strandrestaurant met de ziel van een chiringuito noemt. Handig om te weten: volgens Jockey Club worden de ligbedden publiek beheerd en reserveert het restaurant alleen tafels, geen ligbedden. Verder naar het westen ligt Beso Beach, en ook Malibu hoort bij de bekende strandtenten van Las Salinas. Wie liever een strandtent tussen de duinen zoekt, loopt door naar El Chiringuito aan Es Cavallet.
Flamingo’s, zoutpannen en de Torre de ses Portes
Het park is een belangrijke rust- en broedplaats voor trekvogels. Volgens het parkbestuur zijn er zo’n 210 vogelsoorten geteld, met de flamingo als bekendste bewoner. Anders dan soms wordt beweerd, zijn flamingo’s hier niet alleen zomergasten: ze zijn vrijwel het hele jaar in de verschillende bekkens te zien, en de beste periode is het eind van de zomer en de herfst. Andere opvallende soorten zijn de steltkluut, de bergeend en de strandplevier, en boven zee de Audouins meeuw en de Baleaarse pijlstormvogel. De zoutbekkens zelf zijn verboden terrein; je kijkt vanaf de weg en de toegestane paden, en een verrekijker maakt het verschil.
Een mooie korte wandeling vanaf het strand is die naar de Torre de ses Portes, een oude wachttoren op de landtong tussen Ses Salines en Es Cavallet. Vanaf Sa Trinxa is het hemelsbreed ongeveer 1,3 kilometer. De toren staat op elf meter boven zee en diende om piraten tijdig te zien aankomen; vanaf de voet kijk je uit over Es Freus, de zeestraat naar Formentera. Es Cavallet zelf ligt vanaf Sa Trinxa op nog geen kilometer.
Bereikbaarheid, parkeren en de beste tijd
Met de auto rijd je vanuit Ibiza-stad richting het vliegveld en Sant Jordi en volg je daarna de PM-802 richting Sa Canal, Es Cavallet en Ses Salines. Achter het strand ligt een parkeerterrein waar betaald wordt; in april 2025 kostte een auto er volgens Periódico de Ibiza zeven euro en een motor drie. Nog geen vervoer? Lees onze gids over auto huren op Ibiza.
De bus is een goed alternatief. Volgens ALSA Ibiza, dat het busnet van de Consell d’Eivissa uitvoert, rijdt in 2026 lijn A7 van het busstation CETIS via Sant Jordi en Sant Francesc naar Ses Salines, en lijn P3 via Playa d’en Bossa. De lijnnummers uit oudere reisgidsen gelden niet meer. Honden zijn in het natuurpark buiten de bebouwde kom niet toegestaan, en kamperen of overnachten in campers is er verboden.
Wie rust zoekt, kiest de randen van het seizoen, mei, juni of september, of komt vroeg op de dag. Hoe het weer per maand uitpakt, lees je in onze pagina over het weer op Ibiza. En wie het park compleet wil zien: de zoutpannen van Formentera en Ses Illetes horen bij hetzelfde natuurpark en liggen een korte veerboottocht verderop.
Ses Salines op de kaart
Veelgestelde vragen over Ses Salines
Is Ses Salines hetzelfde als Las Salinas?
Ja. Ses Salines is de Catalaanse naam, Las Salinas de Spaanse; het strand heet officieel Platja de ses Salines of Platja de Migjorn. Verwar het niet met de gemeente Ses Salines op Mallorca, dat is een heel andere plek.
Moet je betalen om bij Ses Salines te parkeren?
Ja, het parkeerterrein achter het strand is betaald. In april 2025 kostte een auto er volgens Periódico de Ibiza zeven euro en een motor drie.
Welke bus gaat naar Ses Salines?
In 2026 rijden volgens ALSA Ibiza lijn A7 (via Sant Jordi en Sant Francesc) en lijn P3 (via Playa d’en Bossa) van Ibiza-stad naar het strand. Controleer de actuele tijden op de site van ALSA Ibiza.
Zie je er flamingo’s?
Ja, in de zoutpannen achter het strand. Volgens het parkbestuur zijn ze vrijwel het hele jaar te zien, het best aan het eind van de zomer en in de herfst. Kijk vanaf de weg of de paden, want de bekkens zijn verboden terrein.
Draaien er nog dj’s bij Sa Trinxa?
Sinds juni 2025 niet meer. Sa Trinxa schortte de dj-sessies op na een herinnering aan de regels van het natuurpark, die feesten en evenementen verbieden. Er klinkt nog wel achtergrondmuziek.
Is Ses Salines geschikt voor kinderen?
Ja, het water loopt heel geleidelijk af en er zijn strandwachten. In juli en augustus is het wel erg druk, dus kom vroeg.
Mag je je hond meenemen naar Ses Salines?
Nee. In het natuurpark zijn honden buiten de bebouwde kom niet toegestaan.
Kun je van Ses Salines naar Es Cavallet lopen?
Ja. Vanaf Sa Trinxa is het hemelsbreed nog geen kilometer, en de Torre de ses Portes op de landtong daartussen ligt op ongeveer 1,3 kilometer. Blijf op de paden, want de duinen zijn beschermd.
Bronnen
Govern de les Illes Balears, Parc Natural de ses Salines d’Eivissa i Formentera. BOE, Llei 17/2001 van 19 december en uitspraak 97/2002 van het Grondwettelijk Hof. Govern de les Illes Balears, memorie voor het nieuwe ordeningsplan van het park. Illes Balears Travel, Beach Ses Salines. Wikipedia (ca), Platja de ses Salines, Indústria salinera d’Eivissa, Eivissa, Biodiversitat i Cultura en Torre de ses Portes. Salinera Española. Última Hora, La sal de Eivissa, un tesoro que perdura en el tiempo (2013). Arnaud-Haond e.a., Millenary clones in meadows of the threatened seagrass Posidonia oceanica, PLoS ONE (2012). Sa Trinxa en Jockey Club Ibiza (officiële websites). Periódico de Ibiza, dj-sessies (19 juni 2025) en parkeertarief (16 april 2025). La Voz de Ibiza, laatste sessie van Jon Sa Trinxa (juni 2025). ALSA Ibiza, buslijnen (geraadpleegd september 2026). Coördinaten: OpenStreetMap (Nominatim).
