Gepubliceerd op
Binigaus vroeg in de ochtend, zonder een mens op het zand. Foto: Paul Stephenson (CC BY 2.0) via Wikimedia Commons
Binigaus is het strand waar de zuidkust van Menorca ophoudt beleefd te zijn. Het ligt pal naast de badplaats Santo Tomás, en toch staat er geen enkel gebouw, geen trap, geen douche en geen strandtent. Er loopt ook geen weg naartoe. Je komt er alleen te voet: in een klein kwartier vanaf de laatste parkeerplaats van Sant Adeodat, of in ruim een uur door de Barranc de Binigaus, het ravijn dat achter het strand het binnenland in snijdt en waarin de Cova des Coloms ligt, een grot van vierentwintig meter hoog die op het eiland gewoon de kathedraal heet. Het zand meet ruim een kilometer en Binigaus staat geregistreerd als naturistenstrand. Hieronder lees je hoe je er komt, hoe die wandeling loopt en wanneer het de moeite is.
Waarom Binigaus onbebouwd is gebleven
De zuidkust van Menorca volgt overal hetzelfde patroon: een vlakke kalksteenplaat die bij de zee abrupt afbreekt, doorsneden door diepe ravijnen die haaks op de kust naar binnen lopen. Bij de monding van zo’n ravijn heeft de zee zand kunnen afzetten, en daar ligt dus een strand. Was het ravijn breed genoeg voor een weg, dan kwam er een badplaats. Bij Binigaus lukte dat niet: het ravijn is te smal en te steil, en tegen de tijd dat de bouwlust van de jaren zestig hier aankwam, was deze kust al op slot gezet.
Dat is geen beeldspraak. Binigaus valt onder het beschermde natuurgebied dat van Cala Galdana tot hier doorloopt en is daarnaast als Europees beschermd zeegebied aangewezen. Bouwen mag er niet en een weg aanleggen evenmin, dus de enige menselijke sporen zijn de droge stapelmuren die er al eeuwen staan en het pad zelf. Je staat hier op een halfuur lopen van zwembaden en supermarkten op een strand dat eruitziet zoals het er honderd jaar geleden uitzag, en dat contrast is waarom Binigaus mensen bijblijft.
De naam komt van het landgoed boven het ravijn; het voorvoegsel Bini gaat terug op het Arabische woord voor zonen van, een spoor van de islamitische periode dat je op heel Menorca in plaatsnamen terugvindt. Het strand ligt tussen de punten Rabiosa en Rodona en is het westelijke vervolg van de zandstrook die bij Sant Tomàs begint. Op de kaart lijken dat drie stranden, op het zand merk je er niets van: je loopt door tot de hotels achter je rug verdwijnen.
Hoe kom je bij Binigaus en waar parkeer je?
De gemakkelijke manier begint in Santo Tomás. Rijd de badplaats in en houd rechts aan tot het westelijke uiteinde van Platja de Sant Adeodat, waar het asfalt ophoudt bij het terrein van strandrestaurant Es Bruc. Dat terrein is gratis en de laatste plek waar een auto kan staan. Vanaf daar is het ruim achthonderd meter over een zandpad langs de kustrand, met een kort klimmetje over de rotspunt die de twee stranden scheidt. Reken op een klein kwartier. Het pad is breed en zonder treden, dus met slippers kom je er, al lopen sneakers prettiger over het rotsstuk. Vanaf het dorpshart van Sant Tomàs tel je 1,3 kilometer en twintig minuten.
Die parkeerplaats is in juli en augustus het knelpunt. Hij is klein, ligt aan het eind van een doodlopende straat en zit op topdagen voor elf uur ’s ochtends vol. Verderop in de badplaats liggen nog gratis terreinen, maar dan loop je al snel een kilometer extra. Hoe het parkeerbeleid elders op het eiland werkt, staat in onze gids over parkeren op Menorca.
Zonder auto kan het ook. Lijn L71 rijdt het hele jaar van Maó via Alaior en Es Migjorn Gran naar Sant Tomàs, achtentwintig kilometer in vijfenveertig minuten, voor 3,45 euro vanaf Maó en 1,35 euro vanaf Es Migjorn Gran. In de zomer komt L72 erbij, vanuit Ciutadella via Ferreries, een uur rijden voor 5,20 euro. Je stapt uit in de badplaats en loopt het laatste stuk; alle lijnen staan in onze gids over de bus op Menorca.
De wandeling door de Barranc de Binigaus
De mooiere manier om er te komen is van de andere kant, door het ravijn. Die begint in Es Migjorn Gran, het stilste dorp van Menorca, op vier en een halve kilometer rijden van de kust. Je parkeert bij de begraafplaats aan de zuidrand van het dorp, waar een terreintje ligt met plek voor een stuk of tien auto’s, en direct daarachter duikt het karrenspoor het ravijn in. Er staat een informatiebord, de route is gemarkeerd met rood-gele strepen, en op sommige stapelmuren staat het woord cova simpelweg met verf op de steen geschilderd.
Het pad daalt in rustige bochten tussen de wanden door, langs steeneiken, wilde olijf en vijgenbomen. In het voorjaar is het er zo groen dat je vergeet dat je op een mediterraan eiland loopt, en het is er koel en schaduwrijk, wat in juli het verschil maakt. De bodem wisselt tussen aangestampte aarde en losse steen. Na ongeveer 1,7 kilometer en een minuut of twintig sta je bij de afslag naar de Cova des Coloms, rechts omhoog tegen de wand. Wie alleen de grot wil zien, draait hier om en is in drie kwartier weer bij de auto.
Loop je door naar zee, dan komt er tweeënhalve kilometer bij, goed voor een half uur, zodat je vanaf de begraafplaats op ongeveer 4,2 kilometer enkele reis uitkomt en op bijna een uur lopen. Het ravijn wordt dan een vlakke mond met duinvegetatie en daarachter ligt het zand. Terug is hetzelfde pad en dan klimmend, dus reken voor de hele lus op een stevige halve dag inclusief zwemmen. Neem water mee, want tussen dorp en strand is geen kraan en geen kiosk, en trek lichte wandelschoenen aan in plaats van slippers.
Wie liever een lange kustwandeling doet, pakt het stuk Camí de Cavalls dat hier langskomt. Etappe 14 loopt van Cala Galdana naar Sant Tomàs, is 10,4 kilometer met 216 meter klimmen, en de Consell noemt die etappe de route van de ravijnen: je steekt achter elkaar Trebalúger, Sa Cova, Sa Torre en Binigaus over. Binigaus is de laatste baai voor de finish, en dat laatste uur is het mooiste deel van de dag. Meer dagetappes staan in onze gids over wandelen op Menorca.
De Cova des Coloms: de kathedraal in het ravijn
De grot in de wand van het ravijn is het soort plek waar mensen vanzelf zachter gaan praten. De opening is een hoge spitsboog in de kalksteen, en daarachter loopt de ruimte honderdtien meter de berg in, vijftien meter breed en op het hoogste punt vierentwintig meter hoog. De eerste vijftig meter vormen één zaal met een gewelf dat als een kerkdak oploopt; daarna versmalt de grot tot een lange, lage gang. Die zaal is waarom iedereen het over de kathedraal heeft: zet iemand bij de ingang en die haalt niet eens een tiende van de hoogte.
De grot is nooit een attractie geworden, en dat is precies het punt. Er is geen hek, geen kassa, geen verlichting en geen gids. Je loopt er gewoon in, en dat mag. Wel is de bodem op plekken vochtig en glad en liggen er losse stenen, dus zaklamp mee en rustig aan, zeker als je de smalle gang achterin in wilt. De grot is sinds 1966 beschermd als cultureel monument, dus je mag er niets meenemen, niets ingraven en niets op de wanden achterlaten.
Archeologisch is het een van de belangrijkste plekken van het eiland. Bij opgravingen in 1914 en 1915 kwamen er aardewerk en bronzen voorwerpen uit de grond, en de vondsten wijzen erop dat de grot in de post-talayotische periode, tussen 550 en 123 voor Christus, als begraafplaats en waarschijnlijk ook als heiligdom in gebruik was. Het bekendste stuk is een bronzen hoorn die met koolstofdatering rond 406 voor Christus is geplaatst en nu in het Museu de Menorca ligt. Je loopt hier dus een ruimte binnen waar tweeduizend jaar geleden mensen hun doden brachten. Hoe dat verleden elders zichtbaar is, lees je bij Torre d’en Galmés.
Het zand, het water en de wind
Het strand is een lange, licht gebogen strook wit tot goudkleurig zand van ruim een kilometer, met een gemiddelde diepte van een meter of vijftien. Dat is smal voor die lengte, en het betekent dat het zand zich over de hele kust verdeelt in plaats van zich in een kom op te hopen: je kunt hier op een drukke dag nog honderd meter van je buurman gaan liggen. Achter het zand ligt een lage duinrand met zeelelie en struikgewas, en daarachter begint de pijnbomenrand van de rotskop.
Het water loopt rustig af en is helder, maar er is één belangrijk verschil met de beroemde kloofbaaitjes verderop: Binigaus ligt wagenwijd open naar het zuiden. Bij zuidelijke of zuidwestelijke wind staat er echte branding, met golven waar je niet rustig in kunt liggen en met stroming langs de kust. Dat is geen uitzondering, want de migjorn is de wind die deze kust zijn naam gaf. Een dag met noordenwind, op Menorca de normale situatie, geeft juist spiegelglad water. Kijk dus voor vertrek naar de windrichting, zeker omdat hier niemand toezicht houdt.
Snorkelen is goed langs de rotsranden aan beide uiteinden, waar de kalksteen onder water doorloopt, en bij het eilandje Binicodrell voor de kust; meer plekken staan in onze gids over snorkelen op Menorca. Het zand wisselt per jaar: na jaren van erosie kwam er in 2022 een flinke hoeveelheid terug, en na een winterstorm kan er een bank aangespoeld zeegras liggen. Dat ruikt een dag of wat, maar het bewijst dat de zeegrasvelden het zand nog vasthouden.
Naturisme op Binigaus
Binigaus staat in de Spaanse strandregistratie als naturistenstrand en is daarmee het bekendste naaktstrand van Menorca. In de praktijk is het geen strand waar kleding verboden is en ook geen strand waar iedereen bloot ligt: het loopt door elkaar, met een duidelijke verdeling over de lengte. Aan de oostkant, het stuk dat het dichtst bij Sant Adeodat ligt en waar de meeste dagjesmensen uitkomen, ligt vrijwel iedereen in badkleding. Hoe verder je naar het westen loopt, hoe meer mensen zonder liggen. Wie het ene of het andere wil, loopt dus een paar honderd meter door.
Dat is ook het enige wat je erover hoeft te weten als je er met kinderen komt of er zelf niet op zit te wachten: het is geen verrassing die je overkomt, maar een kwestie van waar je je handdoek neerlegt. Anderen fotograferen ligt hier uiteraard gevoeliger dan op een gewoon strand.
Schuif opzij voor meer foto’s. Van het turquoise water aan het verre einde tot de grot in het ravijn, de zonsondergang en het eilandje Binicodrell. Foto’s: Paul Stephenson (CC BY 2.0), Dreizung (CC BY 3.0), Alejandro Muñoz Cabrisas (CC BY-SA 4.0) en Markus Trienke (CC BY-SA 2.0) via Wikimedia Commons
Wat er niet is, en waar het dan wel is
Binigaus heeft geen voorzieningen. Dat is geen understatement: geen strandtent, geen kiosk, geen toilet, geen douche, geen prullenbak, geen ligbed en geen reddingsbrigade, en ook geen vlaggenmast met de kleur van de dag. Een blauwe vlag heeft het strand niet en kan het ook niet krijgen, want die gaat alleen naar stranden met voorzieningen en toezicht; op heel Menorca hadden in 2026 alleen Son Bou, Cala en Porter, Binibèquer Nou en Punta Prima er een. Alles wat je meeneemt draag je ook weer terug, inclusief je afval.
De dichtstbijzijnde hulp staat op dat kwartier lopen in Santo Tomás, waar je strandrestaurant Es Bruc aan het zand van Sant Adeodat vindt, sinds 1950 bekend om vis en vlees uit de streek, plus de voorzieningen van een gewone badplaats. Voor een hele dag Binigaus betekent dat: water voor het hele gezelschap mee, een parasol of een hoed, en eten voor onderweg.
Overnachten kan het dichtst bij in Santo Tomás of landinwaarts in het rustige Es Migjorn Gran. Een bijzondere optie is het landelijke Binigaus Vell, een kleinschalig hotel met een stuk of twintig kamers op het landgoed boven het ravijn, van waaruit je zowel de grot als het strand te voet bereikt. De gebieden op een rij staan in onze gids over overnachten op Menorca.
Doorlopen naar Escorxada, Fustam en verder
Voor veel mensen is Binigaus niet het eindpunt maar het begin. Vanaf het westelijke uiteinde klimt het pad de rotskop op en gaat het over de kliffen naar Cala Escorxada, op ongeveer drie kilometer en een goed uur lopen, en daarna naar Cala Fustam. Dat zijn twee van de leegste baaien van Menorca, allebei zonder enige voorziening, en de combinatie van die drie is een van de mooiste dagwandelingen van de zuidkust. Daarna komen Trebalúger en Cala Mitjana in beeld. De andere kant op ligt voorbij Sant Adeodat Son Bou, het langste strand van het eiland, met hotels, ligbedden en strandtenten. Binnen een uur lopen heb je dus beide uitersten van deze kust gehad.
Wanneer kun je het beste naar Binigaus?
Mei, juni en september zijn hier de beste maanden, en dat geldt sterker dan op een gewoon strand. Het water is dan al of nog bruikbaar, de zon is vriendelijk genoeg om een uur over een pad te lopen, en het ravijn staat in mei in bloei. In september is de zee op zijn warmst en ebt de drukte al weg.
Juli en augustus zijn schitterend van weer, maar dan speelt alles wat Binigaus lastig maakt tegelijk op: de parkeerplaats zit vroeg vol, het pad over de rotspunt ligt in de volle zon, er is geen schaduw op het zand en nergens water te kopen. Ga dan voor negen uur of na vijven, en neem meer water mee dan je denkt nodig te hebben. Voor het ravijn is de vroege ochtend sowieso het prettigst, omdat de wanden het pad dan koel houden.
Oktober tot en met april is het seizoen van de wandelaars. Het strand is dan vrijwel leeg, de grot is op zijn mooist omdat het ravijn groen staat, en op een heldere winterdag is dit een van de rustigste plekken van het eiland. Zwemmen wordt een kwestie van karakter en na regen kan het pad modderig zijn. Hoe de maanden zich op het hele eiland tot elkaar verhouden, staat in onze gids over de beste reistijd voor Menorca.
| Van en naar Binigaus | Afstand | Tijd |
|---|---|---|
| Parkeerplaats Sant Adeodat, te voet | 0,8 km | een kwartier |
| Begraafplaats Es Migjorn Gran naar de grot | 1,7 km | 20 minuten |
| Begraafplaats Es Migjorn Gran naar het strand | 4,2 km | ongeveer een uur |
| Doorlopen naar Cala Escorxada | 3,0 km | ruim een uur |
| Luchthaven Menorca naar Sant Tomàs (auto) | 28,0 km | 33 minuten |
| Ciutadella naar Sant Tomàs (auto) | 27,6 km | 33 minuten |
Op de strandenkaart van Menorca zie je Binigaus samen met alle andere stranden van het eiland.
Veelgestelde vragen over Binigaus
Kun je met de auto tot aan Binigaus rijden?
Nee. Je parkeert aan het westelijke einde van Sant Adeodat, bij het terrein van restaurant Es Bruc, en loopt ruim achthonderd meter over een zandpad, ongeveer een kwartier. De andere optie is parkeren bij de begraafplaats van Es Migjorn Gran en in ruim vier kilometer door het ravijn naar beneden lopen.
Is Binigaus een naturistenstrand?
Ja, het staat als naturistenstrand geregistreerd en is het bekendste naaktstrand van Menorca. Aan de oostkant, bij Sant Adeodat, ligt vrijwel iedereen in badkleding; hoe verder naar het westen, hoe meer naturisten. Kleding is niet verboden.
Hoe lang is het lopen naar de Cova des Coloms?
Vanaf de begraafplaats van Es Migjorn Gran is het 1,7 kilometer, twintig minuten heen en drie kwartier voor de hele lus. Vanaf het strand is het tweeënhalve kilometer en een half uur, grotendeels klimmend. De route is gemarkeerd met rood-gele strepen.
Moet je entree betalen voor de Cova des Coloms?
Nee, de grot is vrij toegankelijk en heeft geen hek, kassa of gids. Hij is sinds 1966 beschermd monument, dus je mag er niets meenemen of achterlaten. De bodem is plaatselijk glad, dus stevige schoenen en een zaklamp zijn verstandig.
Zijn er voorzieningen op Binigaus?
Geen enkele: geen strandtent, toilet, douche, ligbed, prullenbak of reddingsbrigade, en dus ook geen blauwe vlag. De dichtstbijzijnde horeca staat op een kwartier lopen bij Sant Adeodat. Neem water, schaduw en eten mee en draag je afval terug.
Rijdt er een bus naar Binigaus?
Niet tot aan het strand, wel tot Santo Tomás. Lijn L71 rijdt het hele jaar van Maó via Alaior en Es Migjorn Gran in vijfenveertig minuten, voor 3,45 euro vanaf Maó. In de zomer komt L72 vanuit Ciutadella erbij, een uur voor 5,20 euro.
Is Binigaus geschikt voor kinderen?
Alleen met de juiste verwachting. De wandeling van een kwartier is goed te doen, maar er is geen toilet, geen schaduw en geen toezicht, en het strand ligt open naar het zuiden, dus bij zuidenwind staat er branding. Voor een makkelijke strandmiddag zijn Sant Tomàs of Son Bou geschikter.
Op de kaart
Om de hoek ligt de badplaats Santo Tomás, waar je parkeert, en landinwaarts het stille dorp Es Migjorn Gran, het beginpunt van de wandeling door het ravijn. Alle baaien op een rij staan in het overzicht van de mooiste stranden van Menorca. Alles over het eiland vind je in onze Menorca reisgids, en Menorca is een van de vier Balearen.
Bronnen, alle geraadpleegd op 2 oktober 2026: lengte (1.040 m), breedte (15 m), goudkleurig zand, de registratie als naturistenstrand en het ontbreken van voorzieningen, reddingsbrigade en parkeerterrein via de Spaanse strandgids op playeros.es en idealista.com. Ligging tussen de punten Rabiosa en Rodona, wit zand, de beschermde natuurstatus van Cala Galdana tot Binigaus, de toegang te voet vanaf Sant Adeodat, en de Cova des Coloms (110 m diep, 15 breed, 24 hoog, centrale zaal van 50 m; begraafplaats tussen 550 en 123 voor Christus; opgravingen 1914 en 1915; bronzen hoorn gedateerd rond 406 voor Christus; beschermd monument sinds 1966): Catalaanse Wikipedia. Herstel van het zand in 2022, deining bij zuidenwind, de looptijd van een kwartier, parkeren bij de begraafplaats en de rood-gele markering: menorcadiferente.com en travelmademedoit.com. Buslijnen L71 en L72 met afstanden, rijtijden en tarieven: dienstregelingen van TMSA. Etappe 14 van het Camí de Cavalls: Consell Insular de Menorca. Blauwe vlaggen in 2026: menorca.info, mei 2026. Restaurant Es Bruc sinds 1950 en het vrije gebruik van zijn terrein: esbruc.restaurant en calasenmenorca.com. Parkeerterreinen, bushaltes, hotel Binigaus Vell en de omliggende stranden: OpenStreetMap. Coördinaten via Nominatim; loopafstanden met het voetgangersprofiel van de Valhalla-routeplanner en rijafstanden met het autoprofiel van OSRM. Foto’s: Paul Stephenson (CC BY 2.0), Alejandro Muñoz Cabrisas (CC BY-SA 4.0), Andrómeda7 (CC BY-SA 3.0), Dreizung (CC BY 3.0) en Markus Trienke (CC BY-SA 2.0) via Wikimedia Commons.
