Camí de Cavalls Menorca: het pad van 185 km rond het eiland

Bijgewerkt op 2 oktober 2026

Een markeringspaal van het Camí de Cavalls boven Cala Macarella, op etappe 13. Foto: Franrull, CC BY-SA 4.0 (Wikimedia Commons)

Het Camí de Cavalls is het wandelpad dat helemaal rond Menorca loopt, zo dicht mogelijk langs de kust. Volgens de Consell Insular is het 185 kilometer lang, verdeeld in twintig etappes van vijf tot ruim dertien kilometer, en sinds 2012 is het erkend als langeafstandspad GR 223. Slapen doe je niet onderweg maar vanuit een vaste basis, want hutten of kampeervelden staan er langs de route niet; wat er op dat punt wél mag, staat in kamperen op Menorca. Het hoogste punt ligt op nog geen 120 meter, maar omdat het pad steeds in en uit baaien en ravijnen gaat, stijg je over de hele ronde toch ruim 3.500 meter.

De naam betekent paardenpad: het pad ontstond als route voor ruiters die de kust bewaakten tegen invallen van zee. Na lange tijd in onbruik is het pas sinds 2010 weer in zijn geheel te lopen, na een lange strijd met grondeigenaren. Hieronder lees je hoe het pad ontstond, wat de twintig etappes je volgens de officiële cijfers vragen, hoe de noord- en de zuidkust van elkaar verschillen, welke stukken je als dagwandeling met de bus combineert en welke regels er gelden.

Van cavaleriepad tot wandelroute

Volgens de Consell Insular gaat het pad terug op koning Jaume II van Mallorca, die de ridders op het eiland opdroeg een bewapend paard te houden om de kust te verdedigen. Aartshertog Ludwig Salvator schreef in 1892 dat de rondweg in 1331 werd aangelegd, zodat de cavalerie snel kon uitrijden naar de plek waar een vijand landde. De Britse gouverneur Richard Kane noemde het in 1736 een koninklijke weg die schoon en begaanbaar moest blijven, en de Franse gouverneur, de graaf van Lannion, liet het in 1758 onderhouden en verbreden. De oudste kaart waarop het pad staat, getekend door de Franse geograaf Louis Stanislas de la Rochette in de late achttiende eeuw, ligt in een archief in Greenwich.

Later raakte het pad in onbruik, en veel stukken liepen over particuliere grond waarvan de eigenaren wandelaars niet altijd toelieten. In 1987 en 1988 begon een jongerengroep van de parochie van Santa Eulàlia in Maó een campagne om het pad terug te krijgen. Meer dan 85 verenigingen sloten zich aan en ruim 3.000 handtekeningen gingen naar de gemeenten en de Consell. Het Balearische parlement nam op 21 december 2000 de wet op het Camí de Cavalls aan, met als doel een openbare doorgang die voor iedereen vrij en gratis is. In 2002 werd de route vastgesteld; omdat die over zo’n 120 particuliere landgoederen loopt, waren er overeenkomsten en onteigeningen voor nodig.

Tussen 2009 en 2011 herstelde het staatsbedrijf TRAGSA het pad in drie fasen, betaald door het Spaanse ministerie van Landbouw en de Consell. In de eerste fase kwamen er de twintig informatieborden bij het begin van de etappes en ruim 2.000 van de typische vierkante markeringspalen; daarna volgden droge stenen muren, oversteekplaatsen over beken en richtingborden. Sinds 2010 kun je de hele ronde lopen, fietsen of te paard afleggen, en in 2012 kreeg het pad de erkenning als GR 223.

De twintig etappes in cijfers

Het pad is rond, dus je kunt overal beginnen. Het officiële kilometerpunt nul ligt aan het eind van de haven van Maó, waar etappe 1 vertrekt; de nummering gaat vandaar tegen de klok in, eerst over de noordkust naar Ciutadella en dan over de zuidkust terug. De afstanden en hoogtemeters hieronder komen van de etappepagina’s van de Consell Insular. Opgeteld komen ze op ongeveer 184 kilometer; de Consell houdt de ronde afgerond op 185.

Het verschil tussen de twee helften zie je meteen in de cijfers. De tien etappes van de noordkust zijn samen ruim 93 kilometer en tellen zo’n 2.200 meter stijgen, de tien van de zuidkust zijn 90 kilometer met ongeveer 1.300 meter. De zwaarste etappe is 6, van Binimel·là naar Els Alocs, met 379 meter klimmen en het hoogste punt van de hele ronde. De vlakste zijn 11, 18, 19 en 20, waar je deels over asfalt en door bebouwing loopt.

De noordkust: tramuntana, donkere rotsen en rode aarde

De noordkust is ruiger, winderiger en leger. Direct na Maó loop je over rotsen uit het Carboon, meer dan 300 miljoen jaar oud, en langs de tramuntana, de noordenwind die de struiken tot stekelige bollen vormt. In sa Mesquida staat een Britse wachttoren uit de achttiende eeuw. Etappe 2 gaat door het hart van het natuurpark s’Albufera des Grau, de kern van het biosfeerreservaat dat Menorca sinds 1993 is, en eindigt bij de vuurtoren van Favàritx, sinds 1922 in gebruik en 28 meter hoog, gebouwd na een reeks schipbreuken aan de noordkust.

Verder naar het westen passeer je de verlaten zoutpannen van Addaia en Mongofra, uit de tijd dat Menorca zout leverde aan de vloten in de haven van Maó, het strand van Son Saura bij Son Parc en de resten van de vroegchristelijke basiliek bij de monding van de baai van Fornells. Etappe 5 loopt langs de duinen van Tirant, Cavalleria en Binimel·là, en vlakbij liggen de Romeinse stad Sanisera en de vuurtoren op de kaap van Cavalleria. Daarna komt het wildste stuk, langs de ongerepte baaien van Cala Pregonda en Cala Pilar, waar het rood van de rotsen afsteekt tegen het blauwe water. Tussen Algaiarens en Cala Morell verandert het landschap: het bos van de tramuntanakant maakt plaats voor het lage struikgewas van wat Menorcanen de droge kant noemen. Het laatste stuk naar Ciutadella loopt over vlak, kaal rotsplateau langs de vuurtoren van Punta Nati.

De zuidkust: ravijnen en witte baaien

Vanuit Ciutadella loop je eerst vier kilometer over asfalt, tot voorbij Cala Blanca, waar achter het strand de resten liggen van een woonhuis in bootvorm uit de tijd voor de talaiotische cultuur. Tot Cap d’Artrutx en verder langs de rotskust naar Son Saura is het pad vlak. Vanaf Cala en Turqueta krijg je te maken met de barrancs, de ravijnen die de zuidkust van noord naar zuid doorsnijden, en in etappe 13 kom je langs Cala Macarella en Macarelleta naar Cala Galdana.

De Consell noemt etappe 14 de route van de ravijnen: je steekt de barrancs van Algendar, Trebalúger en Albranca over, waar het hele jaar water door stroomt, en komt langs Cala Mitjana, Trebalúger en Binigaus. Na het vlakke stuk naar Son Bou, met zijn moerasgebied achter het strand, kom je bij de kleine Cala de Llucalari, waar het gelijknamige ravijn uitkomt, en loop je door de barranc van Cala en Porter. In het oosten wordt het vlakker en voller: etappe 18 loopt langs de dorpen van de zuidoostkust, met een tussenstop in het witte Binibeca Vell en uitzicht op de vuurtoren van het Illa de l’Aire. De laatste etappe gaat langs het Britse Fort Marlborough bij Cala de Sant Esteve, met zicht op de vesting van La Mola aan de overkant van de havenmonding, door Es Castell terug naar Maó.

Losse etappes als dagwandeling, met de bus terug

De meeste mensen lopen niet de hele ronde, maar kiezen een of twee etappes. Het handigst zijn stukken waar je aan beide kanten een bus hebt, zodat je niet terug hoeft over hetzelfde pad. Etappe 2 is daar een goed voorbeeld van: je neemt vanuit Maó bus L23 naar Es Grau, loopt 8,5 kilometer door het natuurpark naar Favàritx en neemt daar L43 terug, die sinds 1 juni 2026 twaalf keer per dag rijdt; buiten de zomer controleer je eerst de dienstregeling. Aan de zuidkust neem je in het seizoen vanuit Ciutadella L68 naar Cala en Turqueta, loop je etappe 13 van 6,4 kilometer langs Macarella en Macarelleta, en rijd je vanaf Cala Galdana met L52 terug, die op werkdagen maar een paar keer rijdt.

Wie een kort maar mooi stuk wil, kiest etappe 8 van Algaiarens naar Cala Morell, met 5,4 kilometer de kortste van de ronde. Wie juist uitdaging zoekt, loopt etappe 6 langs Pregonda. De tijden en tarieven van de bussen staan in de gids over de bus op Menorca. Wie de hele ronde wil lopen en gemiddeld vijftien kilometer per dag haalt, is twaalf tot dertien dagen onderweg; er zijn bedrijven die je bagage naar de volgende slaapplaats brengen.

Regels, water en de beste tijd

De regels komen uit de wet van 2000 en het plan dat de Consell in 2004 publiceerde, en overtredingen kunnen een boete van 60 tot 150.000 euro opleveren. Motorvoertuigen mogen niet op het pad, behalve waar het samenvalt met een gewone weg. Elektrische fietsen zijn alleen toegestaan als het om trapondersteuning gaat die bij 25 kilometer per uur afslaat, met hooguit 0,5 kilowatt. Wandelaars hebben altijd voorrang; ruiters, fietsers en hardlopers moeten hun snelheid aanpassen en uitwijken, behalve op smalle vlonders die voor paarden zijn aangelegd, waar je de ruiter beter laat passeren. Honden mogen mee, aan de lijn, met een penning aan de halsband en geregistreerd volgens de regels. Groepen van 25 wandelaars of meer, of van acht fietsers of ruiters, hebben toestemming van de Consell nodig.

Vuur maken en barbecueën is verboden buiten de aangewezen recreatieplekken. Kamperen met een tent is verboden, door de kustwet en de verordeningen van alle gemeenten; slapen onder de blote hemel op een strand mag in het algemeen wel, maar niet in de duinen of tussen kwetsbare begroeiing en zonder vuur, ook geen brandertje, en in het natuurpark van s’Albufera gelden extra regels. Parkeer alleen op de aangewezen plekken aan het begin en eind van de etappes. Onderweg passeer je meer dan honderd hekken, omdat er nog volop vee graast: doe ze achter je weer dicht.

Buiten de badplaatsen is er onderweg weinig, dus neem ruim water en eten mee, en goede schoenen, want grote delen gaan over losse steen en rotsplaten. Veel stukken liggen in de volle zon. In juli en augustus loop je daarom het best vroeg in de ochtend; voorjaar en najaar zijn aangenamer, al kan de tramuntana op de noordkust dan flink waaien. Meer over het weer per maand lees je in de gids over de beste reistijd voor Menorca.

Veelgestelde vragen

Hoe lang is het Camí de Cavalls?

Volgens de Consell Insular 185 kilometer, verdeeld in twintig etappes van 5,4 tot 13,5 kilometer. Opgeteld komen de officiële etappecijfers op ongeveer 184 kilometer.

Hoeveel dagen heb je nodig voor de hele ronde?

Dat hangt af van je tempo. Wie gemiddeld vijftien kilometer per dag loopt, is twaalf tot dertien dagen onderweg; wie twee korte etappes per dag combineert, kan het in ongeveer tien dagen.

Waar begint het Camí de Cavalls?

Het pad is rond, dus je kunt overal starten. Het officiële kilometerpunt nul ligt aan het eind van de haven van Maó, waar etappe 1 naar Es Grau vertrekt.

Welke etappe is het zwaarst?

Etappe 6, van Binimel·là naar Els Alocs aan de noordkust, met 379 meter stijgen op 8,8 kilometer en het hoogste punt van de ronde op 118 meter.

Mag je op het Camí de Cavalls fietsen?

Ja, fietsen en paardrijden zijn toegestaan, maar wandelaars hebben voorrang. Elektrische fietsen alleen met trapondersteuning tot 25 kilometer per uur. Veel rotsige stukken zijn met de fiets lastig.

Mag je langs het pad kamperen?

Nee, kamperen met een tent is op Menorca verboden. Slapen zonder tent op een strand mag in het algemeen wel, maar niet in de duinen en zonder vuur.

Mag je hond mee op het Camí de Cavalls?

Ja, aan de lijn, met een penning aan de halsband en geregistreerd volgens de regels. In het natuurpark van s’Albufera en op stranden kunnen strengere regels gelden.

Sinds wanneer is het pad weer open?

Het pad werd tussen 2009 en 2011 in drie fasen hersteld en is sinds 2010 in zijn geheel te lopen. In 2012 werd het erkend als langeafstandspad GR 223.

Bronnen (geraadpleegd september 2026): Consell Insular de Menorca, camidecavalls.com, met de etappepagina’s (afstanden, hoogtemeters, beschrijvingen), de geschiedenis, de veelgestelde vragen (regels, boetes, kamperen, fietsen, honden) en de gebruiksregels; Viquipèdia over het Camí de Cavalls (heropening 2010, meer dan honderd hekken, kilometerpunt nul); busgegevens volgens Mou-T en de busbedrijven, zoals ze in september 2026 online stonden.